Metro Exodus review

Als grote fan van Metro: 2033 Redux en Metro: Last Light Redux, heb ik lang getwijfeld om Deepsilver’s nieuwe game, Metro: Exodus, te proberen. Er was een gevoel wat me weerhield om de nieuwe game te spelen. Had dit te maken met de manier waarop Metro: Last Light Redux eindigde? Was het de vrees om teleurgesteld te worden? Lag het aan de innovativiteit van het genre? Na lang twijfelen heb ik toch de beslissing genomen om een poging te wagen, en ineens werd het helemaal duidelijk.

Omgeving

Nadat we in de vorige games, met Ayrtom (de hoofdpersonage), de claustrofobische duisternis van de Moskouse metro hebben verkend , was de vraag of het nog enigszins interessanter kon worden in de nieuwe game. De lat lag dan ook redelijk hoog na het spelen van de eerste twee games.

Ik was dan ook positief verrast dat het verhaal zeer snel een wending kreeg en zich meteen uit de metro verplaatste. Plotseling begaf ik me over dorre uitgestrekte vlaktes, een door de zon gebleekte woestijn en open landschappen. Een gasmasker dragen was zelfs in de buitenlucht niet meer nodig. Maar zelfs met een heldere hemel ligt de nadruk in deze grimmige, dode wereld, nog steeds op overleven.

Metro Exodus is een post-apocalyptische roadtrip door, een met atoombommen vernield, Rusland. Je trekt door een dor uitgestrekt gebied van wat ooit de Kaspische Zee was. Ik zeg wel roadtrip, maar je belangrijkste vervoermiddel in Metro Exodus is een oude stoomtrein die uit het Sovjettijdperk stamt.

Zoals in de eerdere games, begin je in een vertrouwde omgeving: de verbrijzelde, radioactieve ruïnes en metrotunnels van Moskou. Maar het duurt niet lang voordat jouw oude stoomtrein, genaamd de Aurora, met spoed uit de gevallen hoofdstad en in het winterse landschap moet vluchten. Dit is ook meteen de eerste kennismaking met de open wereld van Metro: Exodus. Deze open wereld bestaat uit verschillende grote en op zichzelf staande gebieden, die de speler direct een andere gevoel geven dan de vorige games.

Metro Exodus view

Gameplay

De vorige edities van Metro zijn altijd rigide, soms verstikkende lineaire FPS geweest. In Metro Exodus heb je eindelijk de mogelijkheid om buiten de gebaande paden te treden en om op je eigen tempo te verkennen. Het is een ingehouden vrijheid die enigszins beperkt wordt door de grootte van de gebieden. Toch zorgen de details van deze gebieden voor de nodige verfrissing.

Elke locatie die je met de Aurora bezoekt voelt levendig en realistisch aan. Zo verandert het weer, de verlichting en de sfeer regelmatig naarmate het verhaal de seizoenen overspant. Deze variërende elementen geven meer realisme en dynamiek aan het spel.

Maar deze variëteit strekt zich vooral uit tot de setting en structuur van de kaarten. De brute first-person combat en minimale survival-elementen die de voorgaande Metro-games definiëren, blijven onveranderd. Zo blijven munitie- en gasmaskerfilters nog steeds kostbaar en zal je grotendeels gespannen vuurgevechten met je vijanden moeten aangaan.

Daarom had ik het gevoel dat, ondanks de spectaculaire verandering van de omgeving, Metro Exodus nog steeds familiair aanvoelt. Maar het kan in sommige opzichten ook, door het gebrek aan innovatie, teleurstellend zijn.

Niet dat ik daarmee Metro: Exodus negatief wil beoordelen, maar wanneer elke ontmoeting op een vuurgevecht neerkomt, lijkt Ayrtom’s missie om een betere locatie te vinden buiten de Metro een utopie. Het zou beangstigend zijn mocht je in een post-apocalyptische wereld zoveel vijandigheid moeten ervaren.

Metro Exodus Gameplay

Vijanden

Ook is er bij het uitschakelen van je vijanden weinig fantasie gebruikt. Soms kun je je vijanden stiekem benaderen of de bewakers afleiden(door blikjes gooien) om ze vervolgens stilletjes uit te schakelen. En daarmee heb je het meest exotische gehad.

De razendsnelle gevechten, daarin tegen, kunnen best wel spannend zijn. Vooral wanneer je je wapens gaat modelleren, waar nietige revolvers grillige massavernietigingswapens worden, begint het interessant te worden. De wapens in Metro: exodus zijn dan ook een geweldig onderdeel van het spel. Ze voelen geweldig aan en ze zijn aan te passen met onderdelen die je van je vijanden hun wapens kan strippen.

Maar of je nu tegen mutanten of tegen mensen vecht, de AI is nooit bijzonder scherp of reactief. Ook kan het constant zoeken naar munitie een hele klus zijn. De nieuwigheid van het afschieten van hordes kreeftachtigen, bandieten en mutanten verdwijnt dan ook snel. Na een tijdje merkte ik dat ik verlangde naar meer dieptegang.

De vijanden zijn niet meteen echt spannend te noemen. Zo zijn de meeste mutanten generieke, grommende monsters die behoorlijk saai zijn om tegen te vechten. Er zijn wel enkele uitschieters die best angstaanjagend en uitdagend zijn.

Er is ook nieuw mutanttype, genaamd ‘humanimals‘. Dit zijn zombie-achtige drones die in groepen op je jagen. Ze kunnen klauteren over landschappen en stukjes puin naar je gooien. Echter zijn ze onhandig en traag waardoor het een sleur wordt om ze te doden. We hadden liever gezien dat ze meedogenlozer, sneller en woester waren.

Metro Exodus Enemies

Overleven

Wat de overlevingselementen betreft, hebben ze voldoende textuur toegevoegd aan het spel. Zelfs nadat je de metro tunnels verlaten hebt, zijn er nog steeds momenten waar je je gasmasker moet aantrekken door stralingslekken, zandstormen, gifgas en andere dodelijke dingen.

Omdat je continue je gasmasker benut, zal je moeten zorgen dat je niet zonder vervangende gasmasker filters geraakt. Je kan deze en andere dingen(munitie, vervangonderdelen, …) ook zelf fabriceren op je werkbank. Hiervoor moet je wel door de open wereld speuren naar materialen om deze te bouwen of te repareren. Dit wordt in het spel een belangrijk onderdeel van je routine na een zwaar gevecht.

Voertuigen en attributen

Buiten de bekende Metro aspecten, zijn er enkele nieuwigheden, waaronder de mogelijkheid om een verrekijker te gebruiken. Zo kun je, als je hoog klimt, de omgeving bekijken en inzoomen op bezienswaardigheden. Vervolgens kan je ze markeren op je kaart om ernaar toe te reizen. Dit zorgt meestal voor een spannende en gevaarlijke verkenningstocht waar je veel vuurgevechten zal moeten aangaan.

Ook vond ik het leuk hoe elke kaart bezaaid is met verhalen. Sommige worden doorgegeven via dagboekaantekeningen en bandopnames, andere worden door de omgeving zelf verteld. Het zijn die laatste die het meest levendige zijn. Zo heb je bijvoorbeeld een neergestort vliegtuig met de skeletachtige piloot nog steeds aan het stuur of een verlaten school bezaaid met beschimmelde leerboeken en kleurrijke kindertekeningen.

Er zijn ook meestal een paar voertuigen bij de grotere kaarten die je kan gebruiken. Ook kan je dwaze kabelbanen terugvinden die rechtstreeks uit een Far Cry-game zouden kunnen komen.

Metrio Exodus Vehicles

Het weer

Nog een leuk aspect aan Exodus is het weer. Deze kan plotseling omslaan en er is een steeds wisselende dag / nacht-cyclus. Je kunt ook een dutje doen overdag wanneer je liever s ’nachts een gebouw met vijanden wilt betreden. Het kan ook zijn dat er s’nachts minder vijanden aanwezig zijn dan overdag. Ook helpt de duisternis om je beter te verstoppen voor je vijanden.

De nacht heeft niet enkel zijn voordelen, er zijn meer mutanten en wezens waar je voor zal moeten opletten. Hetgeen waar ik me het meest aan irriteerde, was een dodelijke bliksemflits. Deze lijkt het Metro-equivalent te zijn van de anomalieën in de STALKER-serie.

Tot slot

Wat Metro: Exodus speciaal maakt, en de reden waarom het spel -ondanks de zwakke strijd- mijn interesse tot het einde vasthield, is de reis. Bevrijd van het donkere doolhof van de metro van Moskou, hebben de omgevingskunstenaars van 4A Games hier iets opmerkelijks neergezet.

Van de bevroren oevers van de Wolga tot de uitgedroogde Kaspische Zee. De omgeving is gevarieerd en visueel prachtig. Ik heb al verschillende post-nucleaire woestenijen gezien in videogames, maar er is iets aan het concept van Metro: Exodus dat echt onder je huid kruipt. Een subtiele lucht van hopeloosheid en melancholie die benadrukt hoe triestig de toestand van deze speelwereld wel niet is.

Maar door verder de wereld in te gaan, verliest Metro een deel van zijn identiteit. Zoals de vreemde gemeenschappen en culturen die zich ontwikkelden in de metro van Moskou. Dit was toch een van de meest interessante dingen in de game serie.

Metro Exodus Closing

Niet dat er geen onderdelen zijn in Metro: Exodus die net zo fantasierijk zijn. Maar toch voelt het net niet hetzelfde als bij de voorgaande games.

Het verhaal is over het algemeen goed, maar Metro: Exodus heeft zeker ook enkele problemen met de storytelling. De Engelse stemacteurs stoorde me het meest, die waren voor het grootste deel verschrikkelijk. Een beetje amateuristisch acteren in games vind ik meestal niet erg, maar hier is het zo overdreven en gedramatiseerd dat ik het eigenlijk afleidend vond.

Er bestaat wel de mogelijkheid om over te schakelen naar Russische stemmen met Engelse ondertiteling, zo voelt de game net iets authentieker aan. Er is echter zoveel crosstalk dat het quasi onpraktisch is om nog te kunnen volgen.

Maar niettemin, door de metrotunnels van Moskou achter zich te laten, hebben de artiesten en wereldbouwers van 4A Games hier iets indrukwekkend gecreëerd.

Het is gewoon jammer dat je interactie met deze nieuwe wereld grotendeels bestaat uit schieten. Metro: Exodus is in veel opzichten een vrij gewone FPS die is gekoppeld aan een omgeving die veel beter had verdient. Maar als de remmen van de Aurora krijsen wanneer ze het volgende station binnenrijdt, maakt de opwinding van wat ons te wachten staat al veel goed.

Hulp

Heb jij Metro: Exodus ook al gespeeld of ben je van plan om deze game te kopen? Heb je nog vragen of opmerkingen op deze review?
Laat het dan weten in een reactie op dit artikel.

Ben je op zoek naar een game pc om Metro: Exodus te kunnen spelen? Of heb je bepaalde upgrades nodig voor jouw game pc?
Contacteer ons dan via het contactformulier, we kunnen je vast en zeker verder helpen.